Dit is wat er gebeurde toen ik mijn veranderde leven omarmde.

Er was een leven vóór en een leven ná

Heel lang wilde ik niet accepteren hoe mijn leven was geworden sinds die micro-hersenbloeding.
Er was een leven vóór en een leven ná, en ik bleef me stug vasthouden aan hoe het ooit was. Want precies zo moest het ook weer worden om gelukkig te zijn, om een zinvol leven te kunnen leiden.

Ik bleef mezelf vergelijken met vroeger. Met wat ik toen allemaal kon. Met de energie die ik had. Met de toekomst die ik voor mij zag. Herstel was terug naar mijn oude leven.
Ondertussen ging er ongemerkt ontzettend veel energie zitten in het verlangen naar iets wat niet meer bestond. Niet omdat ik niet vooruit wilde. Maar omdat ik simpelweg niet kon verdragen dat mijn leven zo ingrijpend was veranderd.

Waarom acceptatie zo moeilijk kan zijn

Ik dacht dat acceptatie betekende dat ik goedkeurde wat mij was overkomen, mezelf opgaf of me er te makkelijk bij neerlegde. Ik was bijna allergisch voor het woord ‘acceptatie’. Dus ik bleef vechten en mij verzetten, tegen wat ik niet wilde dat waar was. En dat gevecht was uitputtend.

Niet alleen omdat ik moest leren omgaan met de gevolgen van mijn hersenbloeding, maar ook omdat ik voortdurend vocht tegen de werkelijkheid. Ik wilde mijn oude leven terug. Ik bleef hopen dat alles weer zou worden zoals het was.

Het verschil tussen acceptatie en opgeven

Pas veel later ontdekte ik dat er een groot verschil is tussen opgeven en aanvaarden.
Aanvaarden betekent niet dat je iets goedkeurt.
Het betekent niet dat je het eerlijk vindt.
Het betekent niet dat je blij bent met wat er is gebeurd.
Het betekent alleen dat je erkent: dit is hoe het nu is.

En juist dát vond ik misschien wel het moeilijkst.

Hoe aanvaarden ruimte geeft om weer te leven

Maar toen ik langzaam kon inzien en toelaten: dit is zoals het hoe dan ook nu is, kwam er ruimte en bepaalde rust.

Ruimte voor en-en, in plaats van steeds vast te zitten in of-of.
Verdriet én toch mooie momenten beleven.
Pijn én toch proberen iets van het leven te maken.
Beperkingen én toch betekenis ervaren in wat nog wél kan.

Langzaam ontdekte ik dat er, ondanks alles wat ik had verloren, ook weer nieuwe mogelijkheden ontstonden. Niet omdat mijn beperkingen verdwenen, maar omdat ik stopte met al mijn energie te steken in het gevecht tegen iets wat ik niet kon veranderen.

Van 'Waarom ik?' naar 'Hoe nu verder?'

Daardoor kwam er ruimte om stil te staan bij een andere vraag.
Niet: Waarom is dit mij overkomen?
Maar: Hoe wil ik, met alles wat er is, mijn leven vormgeven?

Dat betekende niet dat het verdriet weg was. Ook nu zijn er momenten waarop ik nog rouw om wat ik ben kwijtgeraakt. Er zijn dagen waarop ik baal van mijn beperkingen of verlang naar hoe mijn leven ooit was.
Maar die gevoelens hoeven niet meer te bepalen hoe ik mijn leven leef.

Aanvaarden is geen opgeven, maar weer leren leven

Acceptatie (ik noem het liever aanvaarden) was voor mij helemaal geen opgeven!

Het was juist het aangaan en omarmen van de werkelijkheid. En van daaruit vond ik weer levensmoed.
Niet omdat mijn leven weer werd zoals vroeger. Maar omdat ik ontdekte dat een waardevol leven ook mogelijk is als het anders loopt dan je ooit had gehoopt.

Misschien is dat wel de grootste verandering geweest. Niet dat mijn omstandigheden veranderden, maar de manier waarop ik ermee leerde omgaan. En juist daardoor kwam er weer ruimte om écht te leven.