Hoe leer je een veranderd leven aanvaarden? Mijn ervaring met chronische ziekte en verwachtingen die schuren

De mooie momenten én de moeilijke momenten

Vorige week kwam ik terug van vakantie en deelde ik vooral de mooie momenten op social media. De bergtoppen, het vertraagde leven, de uitzichten, de kleine geluksmomenten.
..Maar ik had het ook moeilijk.

Het leven bleek opnieuw niet maakbaar.
Na ruim 10 jaar chronisch ziek en met depressie episodes, zou je denken dat ik dat inmiddels wel weet.
..En meestal weet ik het ook.

Tóch blijft het soms confronterend wanneer het leven anders loopt dan je had gehoopt. Ook als je al jarenlang ervaring hebt met beperkingen, betekent dat niet dat je nooit meer verdriet, teleurstelling of frustratie voelt.

Misschien is dat wel een van de grootste misverstanden rondom acceptatie. Dat je, als je iets eenmaal hebt aanvaard, er geen moeilijke momenten meer zouden zijn.
Maar aanvaarden betekent niet dat iets niet meer pijn doet.

Wanneer verwachtingen botsen met de werkelijkheid

Ik had 3 weken vrij, waarvan we 2 weken in Frankrijk waren. In 10 dagen tijd kreeg ik 5 migraineaanvallen met auraverschijnselen.
Voor mij betekent dat: nauwelijks kunnen zien door vlekken en schitteringen, moeite met praten of met begrijpen wat er tegen mij wordt gezegd, alles via mijn zintuigen komt vervormd en veel te hard binnen. Gevolgd door barstende koppijn, maar langzaam kunnen bewegen en huilen.

Na de 3e aanval was de zelfcompassie ver te zoeken. Niet alleen door de migraine zelf, maar ook omdat de vakantie zoals ik die mij had voorgesteld langzaam uit elkaar viel.
Ik denk dat juist daar vaak een extra laag van verdriet zit.
Niet alleen in wat er letterlijk gebeurt, maar ook in het afscheid moeten nemen van verwachtingen. Van het beeld dat je had. Van hoe je hoopte dat een dag, een vakantie of een moment zou verlopen.

Vertrouwen in mijn lichaam

Toen het een paar dagen rustig bleef, besloten we de bergen in te gaan.

Voor Youri voelt de bergen in trekken als thuiskomen. Oorspronkelijk zouden we samen ook in een tentje in de bergen overnachten. Nu besloten we een kortere tocht te maken.
Hoe hoger we kwamen, hoe dieper ik in mijn eigen hoofd verdween. De harde oordelen. De afwijzing. Het idee dat mijn waarde ineens afhing van een bergtochtje.
Uiteindelijk toen de paden te stijl werden, besloot ik niet verder te gaan door dalvrees (hoogtevrees).

Ik was teleurgesteld in mezelf. Maar nog meer was ik bang dat ik hem teleurstelde.
Zijn reactie was simpel: “Het vertrouwen in je lijf moet weer herstellen. We proberen het een andere keer gewoon nog eens.” Zijn woorden raakten precies waar het over ging. Niet over die berg.
Maar over opnieuw leren vertrouwen op een lichaam dat mij soms in de steek lijkt te laten.

Een veranderd leven betekent niet dat alles alleen maar moeilijk is

Ik heb een leuke vakantie gehad. En ik heb het moeilijk gehad.
Jaren geleden konden die 2 dingen voor mij niet tegelijk waar zijn. Dan was het goed óf slecht. Nu weet ik dat beide naast elkaar kunnen bestaan. Dat is misschien wel wat aanvaarden voor mij betekent.
Niet dat ik alles wat er gebeurt prettig vind.
Niet dat ik geen verdriet meer voel om wat ik verloren ben.
Maar dat ik ruimte maak voor het hele verhaal. Voor de mooie momenten én de moeilijke momenten. Voor dankbaarheid én verdriet. Voor wat mijn lichaam niet meer kan én voor alles wat nog wel mogelijk is.

De pijn zit niet alleen in de klachten

Ik deel dit omdat de pijn niet altijd alleen in de klachten zit of de letterlijke pijn in je lijf.
Vaak zit de pijn ook in het botsen van verwachtingen met de werkelijkheid. In afscheid nemen van hoe je had gehoopt dat iets zou verlopen. Dat blijft soms pijnlijk. Ook na 10 jaar.
Maar misschien is dat ook menselijk.
Een veranderd leven leren aanvaarden betekent niet dat je nooit meer terugverlangt naar hoe het was.
Het betekent dat je langzaam leert om naast dat gemis ook weer ruimte te maken voor wat er nu is.

En juist daar kan opnieuw betekenis ontstaan.